Οι σκοτεινοί παραπόταμοι

03_theodorakis

 

Δεν έχω σκοπό να στηρίξω κανέναν. Δεν έχω σκοπό να επηρεάσω κανέναν.Έχω σκοπό να πάρω θέση σε όσα λέγονται και γράφονται με τη μίζερη επανάληψη γνωστών αντιλήψεων και αντιδράσεων, σε ακόμη πιο προχωρημένη και υστερική  εκδοχή, για την υπεράσπιση ενός παλαιοκομματικού συντεχνιακού κράτους στενών προσωπικών και συντεχνιακών συμφερόντων, που αναβλύζει από την κομματική τους μπόχα.

Να αποτυπώσω την εικόνα του πανικού, όπως ακριβώς «φωτογραφήθηκε» στα πρόσωπά τους, μετά την ανακοίνωση ενός ακόμη πολιτικού κινήματος.

Αυτό από τον Σταύρο Θεοδωράκη, που αιφνιδίασε τα εφησυχασμένα λαμόγια και τα υποχρέωσε να βγουν από τα λαγούμια τους.

 

Ο Θεοδωράκης περιγράφει απλά τη ζοφερή πραγματικότητα που αναμασάμε και δήθεν ξερνάμε αηδιαστικά, αλλά δεν θέλουμε να αποχωριστούμε.  Τους λόγους που την προκάλεσαν, και διακηρύσσει την πρόθεσή του να ηγηθεί ενός ρεύματος που επιθυμεί να γίνει  ποτάμι, για να σαρώσει την κόπρο του Αυγεία.

Με τη συλλογική βοήθεια των θυμάτων της «κόπρου», φιλοδοξεί να κτίσει μια νέα προοπτική για τη χώρα, χωρίς τους πολιτικούς του παρελθόντος που βούλιαξαν τη χώρα κι είναι δέσμιοι των αρπακτικών της.

 

Πολύ φιλόδοξο; Ανέφικτο; Υπερβολικό;

Δεν ξέρω να σας πω. Προσωπικά, πιστεύω ότι είναι ο μόνος τρόπος εξόδου από την κρίση.

Το αν μπορεί, αν έχει την ικανότητα ή όχι, μένει να αποδειχθεί.

Μόνος του, σίγουρα όχι. Και δεν το αγνοεί. Μάλιστα, εξηγεί και τι θα κάνει αν αποτύχει.

Αν δηλαδή, για μια ακόμη φορά οι πολίτες φροντίσουν με τα νύχια τους να  βγάλουν τα ματάκια τους.

 

Εύχομαι, καταρχήν, να πιστεύει αυτά που λέει, και να έχει τις ικανότητες και την αποφασιστικότητα να τα πραγματοποιήσει.

Και το εύχομαι, γιατί σπάνια ακούς την αλήθεια από όσους αναμιγνύονται με την πολιτική.

Κι αυτό είναι ένα, μικρό έστω, δείγμα αξιοπιστίας.

Οι επαγγελματίες πολιτικοί είναι και επαγγελματίες ψεύτες, γιατί ξέρουν ότι ένα φτιασιδωμένο ψέμα είναι πιο αρεστό στ’ αυτιά του λαού.

Αυτή είναι και η τραγωδία της νεότερης ιστορίας μας.

 

Καθ’ όλα συμπαθής ο Θεοδωράκης για όσο παρουσίαζε την εκπομπή του, χωρίς να απειλεί πρόσωπα και πράγματα.

Και τι έγινε ξαφνικά;

Βγήκε στο πολιτικό προσκήνιο και παραμέρισε όλους εκείνους που ένιωθαν ασφαλείς μέσα στην ευδαιμονία τους.

«Έδειξε» τους παλιούς πολιτικούς, τις συντεχνίες και τα λαμόγια.

Δεν τα ονόμασε, τα υπονόησε, αλλά αυτοί κατάλαβαν και ταράχτηκαν.

Βγήκαν σαν ζωύφια από τα λαγούμια τους και κοιτάζονταν πανικόβλητα.

 

Οι πληροφορίες για τις προθέσεις και τον έλεγχό του, δεν ήσαν καλές.

Πώς γίνεται ένας τόσο συμπαθής και αναγνωρίσιμος δημοσιογράφος να είναι και αδέσποτος;

Να μη θέλει «έμπειρους» πολιτικούς και σκοτεινούς παραπόταμους στο κίνημά του;

Χτύπησαν όλοι μαζί το καμπανάκι του συναγερμού και του την έπεσαν.

Τώρα ανακάλυψαν το αφεντικό του, το σακίδιό του, την ύποπτη γοητεία του, το ρόλο του ύποπτου εντολοδόχου.

Κάποιοι για να μην καρφωθούν αμέσως, είπαν θα το περιμένουν να δουν πού το πάει.

Στο μεταξύ έχουν οπλίσει την επαναληπτική καραμπίνα και ψάχνουν αφορμή να την αδειάσουν πάνω του.

 

Το έργο το έχουμε ξαναδεί.

Δεν πάνε δύο χρόνια, που ένας άλλος πολίτης, κι όχι πολιτικός, ο Θάνος Τζήμερος, δημιούργησε ένα άλλο κίνημα με τις ίδιες σχεδόν αναφορές, τη «Δημιουργία ξανά».

Είχε το θάρρος να τα βάλει με όλο το πολιτικό κατεστημένο και τις παρακρατικές μεθόδους του.

Το θάρρος να μιλήσει για το αυτονόητο και την απελευθέρωση του πολίτη από την κρατική και κομματική μέγγενη, αλλά δεν ήταν γνωστός και τον αγνόησαν.

 

Ώσπου μέσα σ’ ένα μήνα πήρε στις εκλογές το 2,2 του εκλογικού σώματος.

Κι εκτός των άλλων είχε κι έναν απλό, αληθινό και γοητευτικό λόγο, που γινόταν όλο και πιο επικίνδυνος.

Τότε, τα κεφάλια και πάλι είχαν βγει έξω από τα λαγούμια ανήσυχα, και την έπεσαν λυσσαλέα.

Τόνοι λάσπης και συκοφαντίας με κραυγές, ειρωνείες, και παραπληροφόρηση.

Δεν έχει σημασία αν πιστεύεις ή όχι σε αυτά που σου λέει κάποιος.

Σημασία έχει πώς αντιδράς χωρίς αξιόπιστα επιχειρήματα.

 

Σημαία τους ένα γράμμα του στη Μέρκελ, με το οποίο αμφισβητούσαν το πατριωτισμό του Τζήμερου.

Ποιοι; Αυτοί που πούλησαν και υποθήκευσαν τη χώρα στους δανειστές της.

Αυτοί που δεν δούλεψαν στη ζωή τους ποτέ ή δεν ένιωσαν την αγωνία της επιβίωσης, γιατί είχαν στρωμένο τραπέζι με δημόσιο χρήμα.

Αυτοί που έχουν βολευτεί στα κομματικά μαγαζιά τους.

Αυτοί που θα έπρεπε να έχουν γεμίσει τις φυλακές για την παράδοση της χώρας  στα ξένα συμφέροντα.

 

Προσωρινά κατάφεραν η λάσπη να κολλήσει, αλλά ήδη ξεφτίζει και πέφτει.

Έγιναν και κάποια λάθη τακτικής, που με τίποτα δεν αναιρούν τη καθαρότητα των προθέσεων.

 

Η παρουσία του Θεοδωράκη είναι μια ευκαιρία για τους μη επαγγελματίες πολιτικούς, και για κείνους που θέλουν και πιστεύουν στηναναγέννηση της χώρας, να βρεθούν μαζί, σ’ ένα «ποτάμι»,  που θα σαρώσει την πολιτική και παραπολιτική κόπρο, και θα κτίσει μαζί με τις υγιείς και δημιουργικές δυνάμεις, το μέλλον της χώρας.

 

Μένει να δούμε αν όλο αυτό είναι όσο αληθινό φαίνονται.

Κι ακόμη, να δούμε πόσο το θέλει κι ο Ελληνικός λαός, ώστε να πάψει να είναι συνυπεύθυνος της κατάντιας του με την ψήφο του.

 

 

Photo: Marios Theologis

 Κώστας Σιμενός

http://www.eyedoll.gr/ngine/article/3252/%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CE%AF-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CE%B9

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s